Fiddler on the Roof

این دخترعضو جدید خانواده ی ماست، وقتی دوست هنرمند داشته باشی اینطوری میشه دیگه :دی. "م" شنل قرمزی خیلی دوست داره خیلی از کارهاش شنل قرمزی رو در حالت های مختلف به تصویر می کشه. وقتی چشم های معصومو صورت گردشو دیدیم عاشقش شدیم، امیدوارم شما هم دوستش داشته باشید

سی! به همین راحتی. هنوز حس خاصی ندارم :دی اما دارم سعی می کنم مثل هر تولد دیگه ای ازش لذت ببرم، 20تیرتون خوش.

گودر مرد .

داشتم  می گفتم....وبلاگ ها تاثیرگذارند، به قول امیر موج بود فکر کنم که آدم باید حواسش باشه داره کی رو فالو می کنه،  تو این 10 ساله هیچ وقت از اینکه نوشته های عطای یک پنجر ه رو می خونم پشیمون نشدم، پیشنهادات فرهنگی شو دوست داشتم، نقطه نظراتش خیلی اوقات شبیهمه، یا شبیه ش فکر کردم، یه جورایی برای دنیای من یک نویسنده ی میانه رویی که با اینکه فرسنگ ها! فاصله داریم راحت می فهممش، حس می کنم مثل خودم سعی می کنه سیاه و سفید نباشه/ ننویسه....دید ادبی شو دوست دارم و امیدوارم هم چنان بنویسه، بیشتر....مثل گذشته و من دیگه وبلاگشو گم نکنم (یه مدتی بی وبلاگ بوده گویا من چند وقت گذشت تا برگشتنشو فهمیدم)

خب صبح روز انتخاباته و من هنوز نمی دونم رای می دم یا نه.... نسبت به هر سال دیگه کمترین درگیری رو تو انتخابات داشتم، نه اینکه بی خبر باشم اما خیلی تفریحی خبر خوندم، مناظره ها و سخنرانی ها خیلی حوصله سر بر بعضاً هم اعصاب خورد کن بودند به نظرم، نمی شد کامل ببینمشون، کاندیدایی صلاحیت دار شدند که به نظرم خیلی مزیت رقابتی خاصی برای رییس جمهور شدن ندارند، یا بلد نیستند یا نخواستند مزیت رقابتی درست درمونی داشته باشند، اصولاً به نظرم رییس جمهور تو این دوره زمونه نمی تونه مثل محسن رضایی باشه که از روزی که ثبت نام ها شروع شد تازه سر و کله ش پیدا بشه. از بین همه شون فقط قالیباف از تریبون شهردار بودنش خوب استفاده کرده، اونم تا قبل از اسم نویسی! کار کرده اسم خودشو جا انداخته، پاچه شلوار بالا زده، تونل ساخته، حواسش بوده هر کارشو چه جوری تو سطح شهر پخش کنه....اما خب بعدش خیلی خوب عمل نکرد به نظرم به هر حال جا داره از مشاورانش تفدیر بشه :) به هر حال در همین اوضاع بی خبری بنده، تقریباً به سخرانی همه ی دوستام  له و علیه شرکت در انتخابات گوش دادم و به نظرم حرف برادر جزقله؟ عزیزم که می گه رای داد...

آبی مایل به بلو : یکی از خلاق ترین نویسنده هاست، نوشتن کار حرفه ایش نیست اما اونقدر خلاقه و اونقدر سبک نوشتنش خاصه و اونقدر آدمیه که با خودش راحته که حتماً نوشته های بدون امضاش هم قابل شناسایی هستند. مثل اکثر وبلاگ نویس های هم دوره ی خودش کمتر می نویسه اما قدیمی های بلاگستان می شناسنش و خودشو و نوشته هاشو دوست دارند، دختر خاله ی عزیز من به گردن ویولون زن منم حق داره، همیشه کمکم کرده و همراهم بوده، بهترین خاطره های دنیای مجازی من همیشه با انسی بوده که هیچ وقت فراموش شدنی نخواهند بود. لبخند ملیح

خب سخته دیگه...هر از گاهی می رم گوگل و چک می کنم و می بینم که بله داره سعی می کنه ریدر و به فراموشی بسپره. هیچ اثری از ریدر تو منو بار اصلی نیست دیگه، چند روز بعد هم که بچه دیگه به کل می پره، هنوز نرفتم ببینم که چه جوری میشه داشته هامو سیو کرد، احتمالاً دقیقه نود می رم اما این وسط از دنیای رنگارنگ یه ایده گرفتم، تا این بچه نپریده و میشه ازش استقاده کرد میام لینک وبلاگایی که می خونمواز توشو می ذارم تو پست اصلی که هم تو ذهنم بهتر بمونه هم شاید یکی به کارش اومد و هم کلاً با روش سنتی خودم بیشتر حال می کنم. اصلاً دو نقطه پی به آدم های تو جلسه های گوگل که به ریدر رای "نه" دادند. خب اولیش هم باشه برای دنیای رنگارنگ عزیز که این روزا کمتر می نویسه اما همیشه با نوشتنش خوشحالم می کنه و برای من روح وبلاگ نویسیه روزمره ست و امیدوارم هیچ وقت نوشتن روزمره رو کنار نذاره:  دنیای رنگارنگ