غم قورت داده شده

من اصولاً دوست ندارم آرایش بکنم، کلاً با قیافه ی خودم بدون آرایش حال می کنم،  تعداد روزهایی که در زندگیم آرایش کردمو اگه با هم جمع بزنید شاید به یک سال هم نرسد،  حالا من!  منی که به نظرم آدم هایی که بدون آرایش از خونه بیرون نمی رن  از یه  دنیای دیگه اومدن چند روز اینجوری شدم که صبح به صبح که تو آینه نگاه می کنم بدون آرایش چشم به نظرم خیلی زشتم، خیلی بی حالم، خیلی بی روحم و یه آرایش آشغالی باید رو چشمم باشه در حد یه خط خیلی/ خیلی نازک اما باید باشه بعد برم بیرون، کلاً از فیافه ی خودم حالم بد میشه، حالا چرا اینجوری شدم، موقتی یا نه شو نمی دونم! خدا به داد برسه کلاً